Casa Pinus

Η ανακατασκευή της διώροφης μονοκατοικίας με σοφίτα στην Πυλαία Θεσσαλονίκης δεν αντιμετωπίζεται ως μια απλή τεχνική παρέμβαση, αλλά ως μια πράξη επαναδιαπραγμάτευσης της κατοίκησης και της μνήμης. Το έργο επιχειρεί να επανασυνδέσει το παρελθόν με το παρόν, θέτοντας ερωτήματα γύρω από το πώς κατοικούμε σήμερα και πώς το δομημένο περιβάλλον μπορεί να ανταποκριθεί στις σύγχρονες μορφές ζωής.

Το υφιστάμενο κτίριο, προϊόν της δεκαετίας του 1970, έφερε τα ίχνη μιας άλλης εποχής — μιας αρχιτεκτονικής εσωστρεφούς, που οργανωνόταν γύρω από την έννοια της «εστίας» ως πυρήνα προστασίας και καθημερινότητας. Τοποθετημένο στο ψηλότερο σημείο ενός επικλινούς πευκοδάσους, έμοιαζε να αποσύρεται από το βλέμμα, για να αποκαλύπτεται σταδιακά, αποπνέοντας μια ήσυχη νοσταλγία, σχεδόν κινηματογραφική.

Η σύγχρονη κατοίκηση, ωστόσο, μοιάζει να απομακρύνεται από τον κλειστό πυρήνα και να στρέφεται προς την εξωστρέφεια, τη ρευστότητα και την ανοιχτή σχέση με το περιβάλλον. Η αρχιτεκτονική πρόταση απαντά σε αυτή τη μετατόπιση, διατηρώντας στοιχεία του αρχικού κελύφους — κυρίως την έντονη οριζόντια κατεύθυνση — και αναδιαμορφώνοντας τη δομή του κτιρίου μέσω επιλεκτικών αφαιρέσεων. Η κατοικία ανοίγεται προς το τοπίο, αγκαλιάζοντας τη θέα των 360 μοιρών και επανατοποθετώντας τον άνθρωπο στο κέντρο της εμπειρίας του χώρου.

Το νέο κτιριακό σύνολο συγκροτείται από δύο γραμμικούς όγκους και έναν τρίτο, κάθετο, που λειτουργούν περισσότερο ως χωρικά ίχνη παρά ως αυστηρά δομημένες μορφές. Η διαφάνεια και η διαμπερότητα καταργούν τα σαφή όρια ανάμεσα στο μέσα και το έξω, επιτρέποντας στο φυσικό περιβάλλον να διεισδύσει στην καθημερινότητα του κατοίκου. Το σπίτι παύει να ορίζεται ως αντικείμενο και μετατρέπεται σε εμπειρία — σε έναν ενδιάμεσο χώρο ανάμεσα στο τοπίο και τη μνήμη.

Οι υλικές επιλογές λειτουργούν ως αφηγηματικά εργαλεία. Το ξύλο, επαναφέροντας λεπτομέρειες και υφές του προϋπάρχοντος κτιρίου, γεφυρώνει το παρελθόν με το παρόν και προσδίδει συνέχεια στη χωρική αφήγηση. Μέσα από αυτή τη διακριτική συνομιλία με το context, η κατοικία δεν επιδιώκει να επιβληθεί στο τοπίο, αλλά να ενταχθεί σε αυτό — σαν να υπήρχε πάντα εκεί, ως μια ήσυχη, σύγχρονη παρουσία

Φωτογραφία: Μαριάνα Μπίστη